نویسنده و روزنامه نگار
بهرام رحمانى : انقلاب ۵۷ مردم ایران و در پیشاپیش همه کارگران قهرمان نفت که با هزاران امید و آرزو برای ساختن یک دنیای بهتر، انسانی تر، آزادتر و مرفه تر به حاکمیت ۲۵۰۰ شاهنشاهی در ایران پایان دادند اما به دلایل مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، تاریخی و هم چنین توهم های مذهبی، این مردم حق طلب و ستم دیده نتوانستند آلترناتیو طبقاتی خود را پیش روی جامعه بگذارند.
متن کامل اين نوشته را اينجا بخوانيد
بهرام رحمانی
در ادامه جلسات پالتاکی درباره سولیداریتی سنتر (مرکز همبستگی آمریکایی) که گردانندگان اصلی آن علی خدری از اتحاد سوسیالیستی کارگری و صدیق اسماعیلی از اعضای حزب کمونیست ایران بودند این بار سناریوی سوم را رضا مقدم وارد صحنه کرده است تا به نوعی خرابکاری این رفقایش را از ذهن ها پاک کند. چه در نامه «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران»، چه در این دو جلسه پالتاکی و چه در سخنان رضا مقدم هیچ سند حتا محکمه پسندی در رابطه با نفوذ مرکز همبستگی آمریکا در جنبش کارگری ایران و هم چنین عضویت مهدی کوهستانی نژاد در این مرکز ارائه نشده است. بعلاوه رضا مقدم، در این بحث خود یک مشت اتهام واهی و بی اساسی را آن هم به زشت ترین و نارواترین شکل به برخی از فعالین سیاسی و سازمان های چپ مخالف خود نسبت داده شده است.
همان طور که در مطلب قبلی خود در تاریخ سی ام آذر 1387 - بیستم دسامبر 2008، در مورد نامه «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران» و جلسات پالتاکی در این مورد نوشته بودم، در این جا باز هم تکرار می کنم تا خواننده ای که از این ماجرا اطلاعی ندارد دچار سر در گمی نشود:
«اطلاعیه اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران به تاریخ بیست و ششم نوامبر 2008، مبنی بر خاتمه دادن به همکاری این نهاد با آقای مهدی کوهستانی نژاد، موضوعیتی برای یک هیاهو و جنجال تازه اینترنتی و فعالیتی جدید برای برخی از تشکل هایی که گویا برای «دفاع از مبارزات کارگران ایران» به وجود آمده اند و فعالینی که گویا تمام هم و غم شان «اتحاد و همبستگی کارگران» در مبارزه علیه ستم و استثمار سرمایه داری است، فراهم کرده است. متعاقب این اطلاعیه، چندین مقاله و اطلاعیه شخصی، دو جلسه پالتالکی از سوی کمیته های همبستگی کارگری در کشورهای مختلف اروپایی و آمریکای شمالی و استرالیا، اطلاعیه ای از جانب کارگران اخراجی بافت غرب مبنی بر عدم شرکت آن ها در این جلسه، و هم چنین اطلاعیه هایی از جانب «سندیکای شرکت واحد» و «آتحادیه آزاد کارگران ایران» در انتقاد و توضیح مسایل مربوط به این واقعه منتشر شده است و احتمالا سریال جلسات پالتاکی و غیره هم در راه است.»
bamdadoress@ownit.nu
مدت هاست که مجاهدین خلق ایران در عراق، در وضعیت امنیتی خطرناکی به سر می برند
. مقر اعضای سازمان مجاهدین خلق در عراق، از زمان حمله نظامی به این کشور و سقوط حزب بعث، موضوع مناقشه برانگیز بین سیاست مداران عراقی و در روابط منطقه ای عراق و ایران و هم چنین در روابط آمریکا و ایران بوده است.بدنبال اشغال نظامی عراق توسط آمریکا و متحدنیش، حکومت صدام حسن سرنگون شد و از سال
2003، ده ها هزار نفر از مردم این کشور قربانی جنگ اشغالگران و گروه های ملی و مذهبی شده اند. هیچ انسانی در این کشور، احساس امنیتی جانی نمی کند. در چنین وضعیتی اردوگاه اشرف كه در ۷۰ كيلومترى شمال بغداد در استان دیاله قرار دارد به مدت ۲۰ سال مقر اعضاى سازمان مجاهدين خلق بوده، برای ساکنان آن ناامن تر است.عموما از سال
2003 تاکنون، از سرنوشت مجاهدین در این اردوگاه، و به ویژه رهبر آن مسعو رجوی، اطلاعات دقیقی در دست نیست. اما اخیرا که کنترل قرارگاه اشراف در اختیار نیروهای آمریکایی بود به نیروهای عراقی تحویل داده شده است، وضعیت مجاهدین بیش از گذشته حساس تر و خطرناک تر شده است.از سوی دیگر، به دلیل این که نیروهای هوادار و هم فکر حکومت اسلامی در عراق و حکومت این کشور قدرت دارند یک موضوع مذاکرات حکومت اسلامی با دولت عراق و هم چنین نمانیدگان دولت آمریکا در عراق، از جمله بر سر مجاهدین خلق بوده است
. هم چنین اردوگاه اشرف نیز همواره و همیشه در معرض عملیات تروریستی عوامل حکومت اسلامی قرار گرفته است.bamdadpress@ownit.nu
یکی از فعالیت های
«فرهنگی» حکومت اسلامی ایران، تحریف تاریخ واقعیت های جامعه ایران، از طریق انتشار کتاب و فیلم و غیره است. حکومت اسلامی، سعی دارد تاریخ ایران را با افکار خرافی و عقب مانده خود جعل کند و به خورد جامعه دهد. از سوی دیگر، هدف حکومت اسلامی ایران از جعل واقعیت های تاریخی، بدنام کردن مبارزات تاریخی مردم حق طلب ایران است.اواسط آذر ماه
1385، فیلمی «مستند» به کارگردانی «وحید موسائیان»، در سینما فرهنگ تهران با مضمون وقایع 21 آذر 1325 آذربایجان پخش شد. این فیلم با مصاحبه هایی با افراد فرقه دموکرات آذربایجان رویدادهای سیاسی بعد از شهریور 1320 و تحولات اجتماعی آن دوران را به شکلی وارونه به بیننده القا می کند.فیلم
«سرمین گمشده»، در سطح گسترده ای در صدر رسانه های حکومت اسلامی و ارگان های ذیربط آن قرار گرفت. این فیلم پرخرج ظاهرا «مستند»، مبارزات مردم آذریابجان و فرقه دمکرات آذربایجان و به ویژه فعالیت های چشم گیر این فرقه در یک سال حکومت خودمختار در آذربایجان را تحریف می کند؛ بر کشتارهای حکومت پهلوی در آذربایجان که حدود 50 هزار نفر برآورده شده است خط بطلان می کشد. به نظر می رسد که این فیلم، یا با سفارش مستقیم ارگان های حکومت اسلامی ساخته شده و یا پس از ساختن آن، به دلیل هم جهتی با سیاست های فاشیستی مورد توجه رسانه ها و ارگان های این حکومت قرار گرفته است. بی جهت نیست که در جشنواره فیلم فجر ۱۳۸۶، جایزه اول به فیلم سرزمین گمشده تعلق گرفته است.حکومت اسلامی، در راستای سیاست ها غیرانسانی خود و در بد نام کردن مبارزات تاریخی مردم مناطق مختلف ایران، برای نوشتن کتاب هایی و یا ساختن فیلم هایی بودجه های کلانی را با تبلیغات وسیع آن ها در رسانه هایش اختصاص می دهد؛ در حالی که سانسور و اختناق و سرکوب از سیاست های پایه ای و دایمی حکومت اسلامی بر علیه آزادی بین، قلم، اندیشه و تشکل، از جمله در عرصه تولیدی سینمایی است
.فیلم
«سرزمین گمشده»، چه نخست توسط تیم این فیلم تهیه شده و چه با سفارش وزارت ارشاد اسلامی تهیه شده باشد هیچ تغییری در این واقعیت نمی دهد که این فیلم به نفع حکومت اسلامی و حتا به نفع حکومت سرنگون شده شاهنشاهی است و جنایات حکومت ها را پرده پوشی می کند.وحید موسائیان، با خیال راحت این فیلم را شهر به شهر ایران و دانشگاه به دانشگاه این کشور نمایش داده است
. در خارج کشور نیز رسانه های سلطنت طلبان و پان ایرانیست ها و ده ها سایت و وبلاگ اینترنتی وسیعا آن را تبلیغ می کنند. بر اثر این تبلیغات وسیع و جمایت های مادی و معنوی ارگان های ذیربط حکومت اسلامی، این فیلم هم چنین در کشورهایی نظیر ارمنستان و استرالیا نیز جوایزی دریافت کرده است.