نویسنده و روزنامه نگار
address: Paltalk category: Middle East
subcategory: Iran room: IRAN ettehad socialistha
***
پنجشنبه ۱۵ ژانویه ساعت ۲۰ به وقت اروپای مرکزی
در بزرگداشت یاد و خاطره جانباختگان
کشتار معدن خاتون آباد
بهرام رحمانی
تشکل یابی طبقه کارگر با کدام چشم انداز؟
بهرام رحمانی
پس از گذشت دو هفته از آغاز جنگ هوایی، زمینی و دریایی حکومت اسرائیل علیه مردم غزه و با وجود قطعنامه شورای امنیت در مورد توقف سریع این جنگ، وزیر دفاع اسرائیل می گوید هم چنان به حملات خود در نوار غزه ادامه خواهند داد.
روز جمعه نهم ژانویه 2009، یعنی یک روز پس از تصویب قطعنامه سازمان ملل، دفتر اهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل، در بیانیه ای اعلام کرد: «اسرائیل هیچ گاه برای تامین نیازهای امنیتی شهروندانش به عوامل خارجی اجازه دیکته کردن نظرات خود را نداده و ارتش اسرائیل، بدون توجه به قطعنامه، ملزم به ادامه عملیات در غزه و تامین ماموریت های محول است.»
علاوه بر تصویب قطعنامه سازمان ملل، در روزهای اخیر برای پایان بخشیدن به این جنگ خونین، از جمله اتحادیه اروپا هیاتی مرکب از نمایندگان روسای پیشین، کنونی و آینده این اتحادیه را با هدف قطع جنگ به منطقه فرستاد و مصر نیز با حمایت فرانسه طرحی را برای برقراری فوری آتش بس در غزه پیشنهاد کرد.
اسرائیل اعلام کرد در طی شب گذشته (شنبه 10 ژانویه و ساعات اولیه بامداد یک شنبه 11 ژانویه) نوار غزه را بیش از 60 بار مورد حملات هوایی قرار داده است و کابینه اسرائیل نیز برای گفتگو درباره افزایش حملات علیه غزه جلسه برگزار می کند.
حملات اسرائیل ساعاتی پس از آن انجام شد که اسرائیل با ریختن اعلامیه و برقراری تماس های تلفنی به ساکنان غزه هشدار داد به نقاطی که حماس از آن استفاده می کند نزدیک نشوند و سخن از آغاز «مرحله سوم» عملیات خود به میان آورده است.
مایک سارجنت، گزارشگر بی بی سی در بیت المقدس، از برخی منابع نقل می کند که فرماندهان نیروهای اسرائیلی از میزان تعلل دولت اسرائیل در اعلام گام بعدی صبر خود را از دست داده اند.
در شانزدهمين روز جنگ حکومت اسرائیل علیه مردم فلسطین، اهود اولمرت نخست وزير اسرائيل، بی شرمانه و وقیحانه گفته است: «ما تقريبا به اهداف خود رسيده ايم.» این اهداف حکومت اسرائیل، قتل عام 889 فلسطينی در غزه و بيش از 4000 نفر زخمی و صدها هزار آواره و ویرانی شهر غزه، بخش از اهداف حکومت اسرائیل بوده است؟!
براساس گزارش خبرگزاری ها، خانم تزيپی ليونی، وزير امور خارجه اسرائیل نیز روز دوشنبه 12 ژانویه 2009، در هفدهیمن روز جنگ شان علیه مردم غزه، به رادیو اسرائیل گفت که «من فکر نمی کنم که این سازمان ملل است که تصمیم می گیرد که چه زمانی جنگ علیه تروریسم متوقف شود.» رهبر حزب حاکم کادیما، گفت که «این فقط اسرائیل است که تصمیم می گیرد که چه زمانی به حمله در نوار غزه پایان دهد.»
خانم ليونی، به راديو ارتش اسرائيل گفته است حمله به غزه تثبيت مقتدرانه سياست بازدارندگی اسرائيل بود، اين حمله معادله جديدی را بهوجود آورد... وزير امور خارجه اسرائيل در اين گفتگوی راديويی حاضر نشد اعلام کند که کار حمله به غزه چه زمان به پايان خواهد رسيد.
حکومت اسرائیل، روز دوشنبه، با وارد کردن نيروهای ذخيره به صحنه جنگ، هدف های فراتری از جنگ تاکنونی را مدنظر دارد. به گزارش خبرگزاری ها، با نزديک شدن شمار کشته شدگان فلسطينی به ۹۰۰ نفر و افزايش فشارهای بين المللی برای اعلام آتش بس، اکنون احتمال آن می رود که نيروهای اسرائيلی حمله همه جانبه ای را عليه راه های زيرزمينی در مرز غزه با مصر آغاز کنند و عمليات خود را در نقاط شهری گسترش دهند.
هواپيماهای جنگنده اسرائيلی به کرات محور موسوم به فيلادلفی در طول مرز ۱۵ کيلومتری غزه و مصر را بمباران کرده و گاهی از بمب های بتنی «سنگرشکن» استفاده کرده اند تا علاوه بر از بين بردن پناهگاه های زيرزمينی و تونل ها با ايجاد موج باعث خرابی راه های ديگر زيرزمينی نيز بشوند. از این راه ها مواد غذایی و کمک های رومزره از مصر به مردم غزه می رسد.
جان يک و نيم ميليون فلسطينی که در باريکه غزه بين نيروهای اسرائيلی و دريا در محاصره قرار گرفته اند، هر روز بيش تر در معرض تهديد و خطر قرار می گيرد.
اسرائیل اجازه ورود گزارشگران بین المللی به نواحی ساحلی را نمی دهد بنابراین، گزارشات و آمارهای منتشره درباره کشته شدگان، عمدتا از صافی سانسور حکومت و ارتش اسرائیل گذشته و به خبرگزاری ها می رسد؛ به ویژه در اثر بمباران های هوایی و زمینی منازل بی شماری در غزه ویران شده اند که ساکنان آن ها نیز در زیر این آوار مدفون شده اند و بمباران های بی وقفه هوایی و زمینی، تلاش امدادگران را بسیار سخت و گاها غیرممکن کرده است.
جنگ خانمانسوز حکومت اسرائیل
علیه مردم فلسطین قطع باید گردد؟
! بهرام رحمانیbamdadpress@ownit.nu
در این دنیای غریب، جان انسان ارزش خود را از دست می دهد و همه چیز در سلطه قدرت، پول، تجارت، سیاست بازی، دیپلماسی و حتا جنگ و کشتار در می آید. در ماه های پایانی سال 2008، بحران سرمایه داری جهان را فراگرفت. سرمایه داران و نهادها و دولت های آن ها بسیج شدند تا این بحران خود را با بی کارسازی های وسیع کارگران و کارمندان و اعطای میلیاردها دلار توسط دولت ها از جیب مالیات دهندگان پشت سر بگذارند. در حالی که این بی کارسازی های وسیع و تحمیل بی حقوقی های رنگارنگ به ویژه گرانی و تورم برای اکثریت ساکنان کره زمین کمرشکن است در روزهای پایانی سال گذشته، خبر حمله هواپیماها و هلیکوپترهای جنگی اسرائیل به مردم نوار غزه، جهان را دچار شوک کرد و خنده و شادی جشن های آخر سال را از لبان هر فرد انسان دوستی ربود.دولت اسرائیل، بیش از نیم قرن است که با حمایت و پشتیبانی همه جانبه اقتصادی، سیاسی، دیپلماتیک و نظامی دولت آمریکا، نه تنها فلسطین را اشغال کرده و مردم این منطقه را همواره کشتار و به کوچ اجباری وادار می کند، بلکه هر از چند گاهی لبنان را نیز مورد تاخت و تاز نظامی خود قرار می دهد. از نظر دولت آمریکا، همه جنایات حکومت اسرائیل بر علیه مردم بی گناه و بی پناه اسرائیل، از جمله حمله وحشیانه اخیر به غزه مشروع است.
دولت های متمدن سرمایه داری پیشرفته و نهادهای آن ها، به ویژه سازمان ملل متحد، نظاره گر قتل عام مردم نوار غزه توسط ارتش اسرائیل هستند. رسانه های بین المللی بورژوازی واقعیت ها از مردم مخفی نگه می دارند و یا گزارشات ارتش جنایت کار اسرائیل را با آب و تاب مخابره می کنند. اقدامات غیرموثر و صرفا حرفی و کاغذی دولت ها و عنوان هایی که این رسانه ها می گزینند واقعا شرم جهان متمدن را به نمایش می گذارند. آن ها، بی شرمانه کشتار زنان، کودکان و ویران کردن خانه های مردم، مدارس، بیمارستان ها، محیط های کاری، منابع آب و برق را چندان انعکاس نمی دهند. از سوی دیگر، هیچ رسانه مستقل و آزاد نیز یا امکان رفتن به این مناطق جنگی را ندارد و یا این که از ورود آن ها به این منطقه توسط نیروهای اسرائیلی جلوگیری می شود. در این میان، گزارش یک پزشک بدون مرز نروژی بسیار تکان دهنده است.
بهرام رحمانى
در سالی که گذشت تروریسم دولتی و تروریسم گروه های اسلامی، هم چنان جان بی شماری از انسان های بی گناه را گرفتند. نفرت مذهبیون و ملی گرایان از آمریکا، در جهت آزادی خواهی و برابری طلبی انسان ها و سلب مالکیت و استثمار نیست، بلکه تحقیر شدن از حمله به حکومت طالبان و صدام حسین و اشغال این کشورها و… ناشی می شود.
هم چنین لشکرکشی های آمریکا و متحدانش، هیچ ربطی به برقراری دمکراسی و آزادی و رعایت حقوق بشر نه در کشورهای اشغال شده افغانستان و عراق و نه کشور دیگری از جهان ندارد، بلکه آن ها اساسا در جهت منافع اقتصادی و سیاسی و نظامی خود و رقابت هایشان به چنین لشکرکشی هایی متوسل می شوند. بنابراین، ضدآمریکایی بودن با ضدسرمایه داری بودن دو نگرش سیاسی و اجتماعی کاملا متفاوت و متضاد است و به هیچ وجه اهداف مشترکی با همدیگر ندارند. چیزی که کارگران و همه مردم آزاده با آن مخالفند جنگ، سرکوب و کشتار، ستم و تبعیض و استثمار است. بنابراین در سال گذشته، تروریسم دولتی و تروریسم گروه های اسلامی و ناسیونالیستی و فاشیستی، هر کدام در جایگاه و امکانات و توانایی های خود، به جامعه بشری لطمه زدند.
در اثر بحران اخیر سرمایه داری که در بخش اول این مطلب به آن پرداخته بودیم؛ سرمایه داران و دولت های آن ها، میلیون ها انسان را در جهان تحت فشار اقتصادی، بی کاری و ناامنی و نگرانی قرار دادند.
در روزهای پایانی سال ۲۰۰۸، هجوم وحشیانه نیروهای هوایی و زمینی ارتش حکومت سرکوبگر اسرانیل به نوار غزه و کشتار مردم این منطقه، شادی آخر سال را بر انسان های آزاده و ضدجنگ بسیار تلخ کرد.
حکومت اسلامی ایران نیز در روزهای پایانی سال، در جهت سرکوب جنبش کارگری، جنبش زنان، جنبش دانشجویی تعدادی از فعالین این جنبش ها را دستگیر و زندانی کرد تا با آفریدن رعب و وحشت، مانع گسترش اعتراضات کارگری و دانشجویی شود. اما جامعه مرعوب این فضای رعب و وحشت این حکومت نشده و روزی نیست که اعتصاب کارگری و دانشجویی از ایران شنیده نشود. در این جا به مهم ترین وقایع سال ۲۰۰۸ اشاره می کنیم.
سال نو میلادی فرا می رسد و جهان با تب و تاب هر ساله اش به پیشواز سال تازه می رود. علیرغم همه دردها و ناروایی ها و جنگ ها و کشتارها، علیرغم همه بحران ها و خطرها و چالش های پیش رو، لحظه شادی و صلح و دوستی را دریابیم و بسان نهالی در سترون روزگار کنون، سبز و سرافراز دست های یکدیگر را به صمیمیت و یگانگی و همدلی و همبستگی در جهت ساختن دنیایی بهتر و انسانی تر بفشاریم.
کانون نویسندگان ایران در تبعید، سال نو میلادی را به همه شما شادباش می گوید و یاد همه یاران اهل قلم پرکشیده و دربند را گرامی می دارد.
با مهر و احترام
دبیران کانون نویسندگان ایران در تبعید
کارل مارکس گفته است: آنچه که در اقتصاد ملی سرمایه داری مال همه است، بدهی های عمومی است. این بدهی ها مال همه است و بقیه چیزها مال یک عده ای خاص است.
مقدمه
سال گذشته، سال بس سختی برای اکثریت مردم جهان، به ویژه کارگران و مردم محروم بود. در این سال، بحران اقتصادی سرمایه داری در سطح جهان تشدید شد؛ از مواد غذایی تا دیگر مایحتاج ضروری مردم، گران و گران تر شد؛ میلیون مزدبگیر کار با «صرفه جویی» سرمایه داران کار خود را از دست دادند و به صف میلیونی بی کاران پیوستند. شکاف طبقاتی غنی و فقیر در همه جوامع انسانی عمیق تر گردید.
مطلبی که در پیش رو دارید در دو بخش تهیه و تنظیم شده است که بخش اول آن به بحران سرمایه داری و بخش دوم آن، به مهم ترین وقایع سال 2008 می پردازد.
در واقع بحران اخیر سرمایه داری، نتیجه انباشت سیاست ها و عملکردهای اقتصادی، سیاسی و نظامی سرمایه داری جهانی دست کم در پنجاه سال اخیر است. ادامه جنگ و اشغال عراق و افعانستان، هم چنین جمله ارتش روسیه به گرجستان، حمله ارتش اسراییل به لبنان و فلسظین، ترور و وحشت نیروهای ارتجاعی مذهبی، کمکش میان پاکستان و هند، به ویژه تقسیم ناعادلانه ثروت در جهان و استثمار شدید نیروی کار با حرص و ولع بی پایان سرمایه داری و... همگی سبب شده است که سرمایه داری با بحران های ساختاری در سطح جهان مواجه گردد. در این مدت سرمایه داری، سعی کرده است بحران های خود را با راه انداختن جنگ و تخریب محیط زیست، تحمیل غیرانسانی ترین روابظ و مناسبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی بر مزدبگیران و... پشت سر بگذارد.
در روزهای پایانی سال 2008، جهان دچار شوک جدیدی ناشی از حملات وحشیانه ارتش اسراییل به نواره غزه شده است. در دومین روز از حملات ارتش اسرائیل به نوار غزه، بیش از ٢٨٠ فلسطینی کشته و دست کم ٧٠٠ تن دیگر زخمی شدند. مقام های فلسطینی نیز اعلام کرده اند شمار کشته شدگان در حملات روز شنبه 27 دسامبر نیز به 280 نفر رسیده است.
شواری امنیت سازمان ملل در پایان جلسه اضطراری خود ضمن ابراز نگرانی عمیق از گسترش خشونت ها در غزه، دو طرف اسرائیلی و فلسطینی را به توقف فوری خشونت ها فراخواند.
بحران اخیر در دوشنبه ای در ماه اكتبر سال 2008 كه به «دوشنبه سياه» معروف گردید با بحران سهام بورس در آمریکا اغاز شد و در مدت کوتاهی به همه جهان سرایت کرد. در این روز، شاخص صنعتى داوجونز، بيش از 20 درصد كاهش داشت كه بيش ترين كاهش يك روزه در تاريخ آمريكا بود.
در رابطه با سقوط چهار موسسه مالی آمريکا در وال استريت که عوارض و پيامدهای آن حتا به کشورهای بزرگ اتحاديه اروپا و خاورميانه نيز کشيده شد. اينترنشنال هرالد تريبون، نوشت: «در شرايطی که کشورهای اروپايی اولين جبهه بودند که از ترکش های شديد بحران اقتصادی آمريکا ضربات سهمگينی را متحمل شدند ولی آن گونه که پيش بينی می شد اين موج بازارهای اقتصادی - مالی دبی در امارات متحده عربی را نيز تحت تاثير قرار داده است. اين تاثيرات بحران مالی بر همسايگان ايران اين احتمال را تقويت می کند که اين موضوع به ايران هم کشيده شود.» علاوه بر شرکت های مشهور در وال استریت، هم چنین بسیاری از شرکت های سرمایه داری نیز بحرانی تر شدند. اين بحران مالی به سرعت به بازار های مالی اروپا و آسيا سرايت کرد و انسان ها را با فلاکت روبرو ساخت. چرا که سرمایه داری جهانی و دولت هایشان در مقابله با این بحران، به دوراه کلان متوسل شدند: اولی اعطای مبالغ کلان به بخش های بحرانی سرمایه داری مالی و غیره؛ و دوم این که تحت عنوان «صرفه جویی»، بی کارسازی های وسیع. بنابراین، تاوان این بحران را به گردن شهروندان و حقوق بگیران انداختند نه صاحبان ثروت و قدرت؟!
در خلوت خود با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان.
و در گورستان تاریک با تو
خوانده ام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین زندگان بودند.
(احمد شاملو، عشق عمومی)
کانون نویسندگان ایران، دیروز سوم دی ماه
1387 - 23 دسامبر 2008، با انتشار اطلاعیه خبر داده است که محسن حکیمی، نویسنده و مترجم، عضو علی البدل هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران و فعال جنبش کارگری توسط مامورین اطلاعاتی حکومت اسلامی دستگیر شده است. در این اطلاعیه آمده است:«
به قرار اطلاع محسن حکیمی، عضو کانون نویسندگان ایران، شامگاه دوم دی ماه هنگامی که برای دیدار یکی از دوستان خانوادگی خود به منزل او می رود از سوی مامورانی که برای بازرسی به آن محل رفته بودند بازداشت می شود. این بازداشت در شرایطی انجام گرفته است که از پیش نه هیچ پروندهای علیه او وجود داشته و نه اتهامی بر ضد او اقامه شده است.کانون نویسندگان ایران این بازداشت خودسرانه را محکوم میکند و خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط محسن حکیمی است
.»کانون نویسندگان ایران
(در تبعید)، هم صدا با کانون نویسندگان ایران، بازداشت محسن حکیمی را شدیدا محکوم می کند و خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط وی است.کانون نویسندگان ایران
(در تبعید)، از همه نهادها و تشکل های نویسندگان و روزنامه نگاران، سازمان ها و نهادهای مدافع حقوق بشر درخواست می کند که از هر طریق ممکن این سیاست های ضدانسانی حکومت اسلامی را محکوم کنند و برای آزادی محسن حکیمی و هم چنین آزادی افشین شمس، منصور اسانلو، محمدصدیق کبودند، فرزاد کمانگر و همه زندانیان سیاسی اقدامات عاجلی را در سطح بین المللی به کار گیرند.کانون نویسندگان ایران
(در تبعید)چهارم دی
1387 - 24 دسامبر 2008
Kanoon_at@yahoo.com
www.iwae.org
بهرام رحمانی
اطلاعیه «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران ایران»، به تاریخ بیست و ششم نوامبر 2008، مبنی بر خاتمه دادن به همکاری این نهاد با آقای مهدی کوهستانی نژاد، موضوعیتی برای یک هیاهو و جنجال تازه اینترنتی و فعالیتی جدید برای برخی از تشکلهایی که گویا برای «دفاع از مبارزات کارگران ایران» به وجود آمدهاند و فعالینی که گویا تمام هم و غمشان «اتحاد و همبستگی کارگران» در مبارزه علیه ستم و استثمار سرمایه داری است، فراهم کرده است.
متعاقب این اطلاعیه، چندین مقاله و اطلاعیه شخصی، دو جلسه پالتالکی از سوی کمیتههای همبستگی کارگری در کشورهای مختلف اروپایی و آمریکای شمالی و استرالیا، اطلاعیهای از جانب کارگران اخراجی بافت غرب مبنی بر عدم شرکت آن ها در این جلسه، و همچنین اطلاعیههایی از جانب «سندیکای شرکت واحد» و «آتحادیه آزاد کارگران ایران» در انتقاد و توضیح مسایل مربوط به این واقعه منتشر شده است و احتمالا سریال جلسات پالتاکی و غیره هم در راه است.
