بهرام رحمانی

پیرامون ربودن منصور اسانلو و سفر اخیر وی به لندن

      بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu

«رهایی طبقه کارگر فقط می تواند به دست

خود طبقه کارگر صورت گیرد.» (از اساسنامه بین الملل اول)

گزارش ها حاکی از آن است که روز سه شنبه ۱۹ تیر ١٣٨٦ - دهم ژوئیه 2007، حوالی ساعت ٧ شب در خیابان گلهک تقاطع مسیر باختر در چند صد متری منزل آقای منصور اسانلو، یک اتومبیل پژو جلوی اتوبوس حامل ایشان می پیچید و چهار نفر از مامورین امنیتی لباس شخصی حکومت اسلامی، که سرنشین این اتومبیل بودند اسانلو را با ضرب و شتم از اتوبوس خارج کردند و به زور به درون اتومبیل پژو انداختند و به سرعت او را به مقصد نامعلومی بردند.

پروانه اسانلو، همسر منصور اسانلو، پنج شنبه 12 ژوئيه 2007 - 21 تیر 1386، به بی بی سی گفته است که در پیگیری وضعیت همسرش به دادسرا و اداره آگاهی پلیس تهران مراجعه کرده اما پاسخی دریافت نکرده بود.

برای حل بحران خاورمیانه باید

حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین را به رسمیت شناخت!

          بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu

شصت سال است که فلسطینی ها برای آزادی خود و کشورشان مبارزه می کنند. شصت سال است که جنگ خونین میان آنان و نیروهای سرکوبگر اسرائیل در جریان است و شصت سال است که فلسطینی ها از حقوق انسانی و اجتماعی خود محروم هستند. بویژه از سال 1967، دولت اسرائیل، سرزمین های بیش تری را به اشغال خود درآورده است.

توضیحات بهرام رحمانی درمورد تظاهرات اعتراضی
 در استکهلم

گفتگوی رادیو فرانسه

با بهرام رحمانی

درباره تظاهرات استکهلم

بمناسبت سالگرد هجده تير ١٣٧٨

بهرام رحمانی

واقعه هجده تیر ١٣٧٨ کوی دانشگاه تهران، نقطه عطفی در جنبش دانشجویی ایران است. یک رویداد مهم سیاسی که باید در بستر رویدادهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه ایران مورد بحث و بررسی قرار گیرد تا جایگاه شایسته آن برجسته تر شود.

حقیقت پیش من است و بس!؟

بهرام رحمانی
ایرج فرزاد، مطلبی تحت عنوان «سخنانتان ضد حقیقت است برادر من! (در حاشیه ارزیابی ابراهیم علیزاده از حزب کمونیست ایران)»، را در تاریخ 23 ژوئن 2007، منتشر کرده است. وی در این نوشته، به عنوان وارث تام اختیار منصور حکمت ظاهر شده است. طوری یک طرفه به قاضی رفته و سرمست هم برگشته که به نوعی مدعی است: حقیقت پیش من است و بس!؟

واقعا اگر امروز زنده یاد منصور حکمت زنده بود و می دید وارثان او به چندین حزب و یا «شخصیت» هایی مثل ایرج پراکنده شده اند و در رقابت با همدیگر که کدام شان منصور را نمانیدگی می کنند مسابقه گذاشته اند، چه می گفت؟! از سوی دیگر می دید که رویای ساختن حزب «تک بنی» و «یک دست»، چه قدر ذهنی و افسانه ای بیش نبوده است. طرفداران منصور حکمت، از او یک «بت» درست کرده اند و به پرستش آن مشغولند. چنین نگرشی تا آن جا که به مبارزه سوسیالیستی کارگری مربوط است باید عمیقا نقد قرار گیرد. جنبش کارگری کمونیستی این نوع نگرش ها را بر نمی تابد. زیرا به مبارزه و اتحاد و همبستگی طبقاتی با اتکا به روابط و مناسبات شورایی لطمه می زند. حتی به مارکس و انگلس، این بنیان گذاران سوسیالیسم علمی نیز سیمای پیامبرگونه و مذهب گونه دادن کار خطایی است. انسان ها سازندگان تاریخ خویشند و هر جریان و انسان درگیر در فعالیت سیاسی و اجتماعی نقاط ضغف و قوت خود را دارد، بنابراین، نباید به «کیش شخصیت» میدان داد.
کیش شخصیت سازمانی ناشی از کیش شخصیت فردی است و همدیگر را تکمیل می کنند. خودمحوری و نفی دیگران و عدم تحمل منتقد و مخالفت از ویژگی های کیش شخصیت است. شخصیت سازمانی و شخصیت فردی هر دو نقاط مشترکی دارند یکی در حوزه فردیت و دیگری در ابعاد بزرگ تر در حوزه های سیاسی و اجتماعی. دارنده چنین کاراکتری فرهنگی را به وجود می آورد که حتی طرفدارانش نیز به نفد و ارزیابی واقعی تن نمی دهند و همواره از موضع بالا و با پرخاشگری و شعارگونه به منتقدین و مخالفین خود برخورد می کنند تا به زعم خود آن ها را مرعوب سازند و درست و نادرست و گاه و بی گاه در هر شرایطی در مقابل هر کسی برای «رهبر» سینه چاک می کنند. و این هم یک بیماری سیاسی و فرهنگی و اجتماعی است که هر کس دچار آن شود بهبودی اش چندان سهل نخواهد بود.
منصور حکمت، همانند هر چهره شناخته شده سیاسی، بخش اعظم عمر خود را صرف مبارزه سیاسی - طبقاتی کرد. دورانی نظریات او ریشه در مبارزه طبقاتی سوسیالیستی چون مباحثی پیرامون حزب و طبقه، طبقه و رهبران عملی، سازمان دهی کارگری، حکومت کارگری و غیره داشت. اما زمانی دیگر حزب و جامعه، حزب و شخصیت ها، سناریو سیاه و سفید، حکومت حزبی و غیره را پیش کشید که چرخش به سوی طبقات دیگر داشت. در یک کلام هر انسان فعال در همه عرصه های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مبارزه پیگیر و متشکل بی شک نقاط قوت و ضعف خود را نیز به نمایش می گذارد. از این رو منصور حکمت و هر فعال سیاسی را باید با کلیه موازین و نقاط ضعف و قوت آن مورد نقد و بررسی قرار داد. به بیان دیگر نه او را به عرش اعلا برد و نه بر زمین اش کوبید.
رفیق عزیز من ایرج فرزاد، با یک چرخش قلم مبارزه جمعی را نادیده می گیرد و طوری وانمود می کند که غیر از منصور حکمت کسی سیاست و تئوری و غیره سرش نمی شد؟! آیا واقعا چنین است؟ آیا چنین موضعی کم بها دادن به مبارزه انسان ها نیست؟
یکی از چرخش های مهم و استراتژیک منصور حکمت در رابطه با نقد و بررسی «مارکسیسم و مسئله شوروی» بوده است. حزب کمونیست ایران، در مباحث مارکسیسم و مسئله شوروی، در نقد و بررسی انقلاب اکتبر 1917 شوروی، به این جمع بندی رسید که اساسا یکی از ضعف های مهم بلشویک ها عدم تجربه کافی آن ها در زمینه سازمان دهی اقتصادی سوسیالیستی از یک سو و تحکیم موقعیت حزب در حاکمیت و کنار زدن نقش شوراهای کارگری در دولت شوراها بود. برنامه اقتصادی «نپ» که لنین آن را به عنوان یک آلترناتیو پنج ساله برای برون رفت از بن بست اقتصادی مطرح کرد در عین حال آن را اقتصاد بورژوایی نامید. اما پس از مرگ لنین و به ویژه در سال های 1928، رهبری وقت حزب بلشویک این اقتصاد را که اقتصاد سرمایه داری دولتی بود اقتصاد سوسیالیستی نامید و شوراهای کارگری را از حاکمیت دور کرد و حتی تصفیه گرایشات دیگر در درون حزب نیز صورت گرفت. در واقع انقلاب عظیم کارگری سوسیالیستی اکتبر 1917، موفق به دگرگون کردن روابط و مناسبات اقتصادی و اجتماعی نشد، راه شکست را طی کرد. سرانجام قدرت آهنین حزبی را برقرار کرد و طبقه کارگر در حاکمیت هفتاد ساله این حزب، هم چنان مزدبگیر باقی ماند. جمع بندی حزب کمونیست، از تجربه شوروی این بود که اگر انقلاب دیگری در ایران رخ دهد ما از این تجربه استفاده کنیم و واقعا برای تحقق «آزادی، برابری، حکومت کارگری» مبارزه کنیم. یعنی حکومت به معنای واقعی حکومت کارگری باشد نه حکومت حزبی به جای طبقه کارگر. مباحث مارکسیسم و مسئله شوروی، یکی از مهم ترین مباحث حزب کمونیست ایران، آن هم در دوره ای که هنوز حکومت شوروی در قدرت بود و طرفداران زیادی هم داشت. خود منصور در این مباحث پیشگام بود. در حالی که حدود یک دهه بعد خود منصورحکمت در کنگره دوم حزب کمونیست کارگری، این بحث را بدون هیچ پیش زمینه ای پیش کشید که بسیاری از نمایندگان کنگره حیرت زده شدند. منصورحکمت در مقدمه بحث خود گفت که این بحث قبل از هر کس با نقد و اعتراض چپ ها روبرو خواهد شد. وی گفت به دلیل این که در حال حاضر طبقه کارگر ایران آمادگی لازم برای کسب قدرت سیاسی را ندارد، حزب قدرت را بگیرد و بعدا طبقه هم از حزب حمایت می کند. حالا حزب کمونیست کارگری چگونه قدرت را می گیرد بحث دیگری است. اما بحث اساسا بر سر افق و چشم اندازهایی است که این حزب در مقابل خود قرار داده است. پس از آن یک شیفت تازه ای در حزب کمونیست کارگری آغاز شد. همچنین به دنبال مباحث این کنگره حدود 150 نفر از اعضا و کادرها از حزب کمونیست کارگری جدا شدند.
منصور، قبل از کنگره نیز در مصاحبه ای با نشریه «دیدار»، حکومت کارگری را کنار می گذارد و حکومت حزبی را پیش می کشد که کاملا مغایر با موضع وی در مباحث «مارکسیسم و مسئله شوروی است. منصور، در این مصاحبه صراحتا تاکید کرده است: «بگذارید بگویم اگر حزب کمونیست کارگری به قدرت برسد حتما یک اکثریت عظیمی در این پروسه شرکت کرده‌اند تا چنین امکانی فراهم شده. معلوم است که ما را دول خارجی سر کار نمی آورند، معلوم است که ما از داخل ارتش نمی توانیم کودتا کنیم. معلوم است آنقدر پول نداریم که از طریق مدیای ماهواره ‌ای بتوانیم مغزشویی کنیم، معلوم است که بی ‌بی‌ سی از ما حمایت نخواهد کرد. ما بردوش مردم و از طریق مردم قدرت را می گیریم. هرکسی آنوقت درباره پروسه به قدرت رسیدن حزب کمونیست کارگری بپرسد من حواله‌ اش می دهیم به انقلاب فرانسه و ده ها انقلاب دیگر. دولت های انقلابی معمولا با انقلاب سر کار می آیند. در کوبا هیچ کس رای نگرفت که باتیستا را بیرون بیاندازد. این نباید مایه نگرانی باشد. آنچه من و شما باید بپرسیم این است که این حکومت چه می خواهد، چکار می کند و چه کسی را دارد در آن جامعه نمایندگی می کند. من معتقدم اگر حزب کمونیست کارگری سر کار بیاید همه کسانی که خارج کشورند برمی گردند و می گویند اوضاع درست شد. برویم و ببینیم...»
در حالی که حزب کمونیست ایران، هم اکنون نیز جمع بندی مباحث «مارکسیسم و مسئله شوروی» را یکی از اسناد معتبر و مهم طبقاتی خود می داند و با عزم راسخ برای برپایی حکومت کارگری مبارزه می کند. براین اساس، آیا حزب کمونیست آن و رهبری آن حق ندارد که این اسناد را از آن خود بدانند و برای تحقق آن بکوشد؟ در چنین موقعیتی پرخاشگری ایرج فرزاد بر علیه حزب کمونیست ایران و ابراهیم علیزاده، نادرست و غیرواقعی است.
حزب کمونیست ایران، در کنگره قبلی خود تصمیم گرفت تا اسناد صوتی حزب را هم منتشر کند تاکنون بخش زیادی از این اسناد، در سایت حزب کمونیست ایران منتشر شده است. حزب کمونیست ایران، انبوهی از اسناد دارد که شاید به جرات می توان گفت کم تر سازمان کمونیستی خاورمیانه ای این قدر اسناد و مباحث داشته باشد. خود ایرج نیز این را بهتر می داند.
چندی پیش خسرو داور، از حزب کمونیست ایران درخواست کرده بود که بخشی از اسناد حزب و کومه له را در اختیار او قرار دهند تا آن ها در «سایت منصور حکمت» قرار دهد. خسرو داور، این سایت را به اعتبار و علاقه شخصی خود تاسیس کرده است. حزب هم به این درخواست خسرو جواب مثبت داد و بخشی از این اسناد را که حدود هزار و دویست نوار کاست بود در اختیار او گذاشت. ایشان نیز در سایت خود از این اقدام حزب تشکر کرده است.
اما ایرج فرزاد در این نوشته خود به این مسئله اشاره کرده و نتیجه مشمئزکننده ای از این اقدام سیاسی و انسانی حزب کمونیست ایران گرفته است. او می نویسد: «ابراهیم علیزاده هرانگیزه ای از واگذاری آن نوارها به خسرو داور داشته است، و از جمله کمک از اتوریته معنوی منصور حکمت برای پس زدن تعرض زحمتکشانی ها و راست ناسیونالیسم کرد، هواداران "فعالیت به نام کومه له"، واقعیت این است که با آن کار راه ملاخور کردن تجربه و تاریخ حزب کمونیست ایران را نیز بر خود بست.»
این شیوه برخورد کسی است که خود را وارث آثار هم منصور حکمت می داند. در حالی که حزب کمونیست ایران و شخص ابراهیم علیزاده با خلوص نیت به این درخواست خسرو دارو، برادر منصور حکمت جواب مثبت داده است و هیچ تحلیل و تفسیری در این مورد وجود ندارد. در حالی که ایرج فرزاد، نتیجه گیری زشت و ناپسندی گرفته است. بدین گونه خواننده آگاه در مورد این مسئله ساده به این نتیجه می رسد که ایرج فرزاد آشکارا وافعیت ها تحریف می کند و موضع خصمانه ای نسبت به حزب کمونیست ایران و کومه له سازمان کردستان آن دارد.
از سوی دیگر، «زحمتکشانی ها»  که حدود هفت سال پیش از حزب کمونیست ایران و کومه له از موضع راست جدا شده اند، چه ربطی به امروز و درخواست خسرو داور از حزب و اسنادی که در اختیار وی قرار داده است، دارد؟ چه ربطی به کسانی که «فعالیت به نام کومه له» را در دورن حزب کمونیست ایران دنبال می کنند، دارد؟
اما ایرج، با این نوشته ها و مواضع خود، متاسفانه چه بخواهد و چه نخواهد همواره برای زحمتکشانی ها و ناسیونالیست ها خوراک تبلیغاتی تولید می کند. بعلاوه باید اضافه کرد که در این سال ها ایرج و هم فکرانش برای انحلال حزب کمونیست ایران کم تلاش نکرده و در این باره با جریانات ناسیونالیست نیز هم آوا شده اند. در متد فکری کسانی هم چون ایرج، به خصوص در دهه اخیر فرهنگ صرفا شعاری و حق به جانب و سطحی و پرخاشگر شکل گرفته است که به فرهنگ عظمت طلبی شباهت دارد. چنین روش هایی فضای سیاسی را آن چنان آلوده می کند که به نفع هیچ کس نیست.
اتفاقا منصور حکمت و دفتر سیاسی وقت حزب، هنگامی که فیلش یاد هندوستان کرد تا حزب را با این انگیزه ترک کند که سیاست هایشان در درون حزب کمونیست ایران و کومه له خوب پیش نمی رود، زیرا گرایشات مختلفی در دورن آن وجود دارد. دفتر سیاسی وقت با این توجیه صفوف حزب را ترک کردند و حزب کمونیست کارگری «تک بنی» را تاسیس نمودند تا سیاست هایشان سهل تر پیش برود.
بنظر من منصور حکمت، یک فعال سیاسی تیزهوش و تحلیلگر بود که ایده ها و نظریات موثری در صفوف حزب کمونیست ایران داشت. اما این ایده ها و نظریات او و دیگر رفقای رهبری حزب و کومه له، در کنفرانس ها، سمینارها، کنگره ها و دیگر جلسات تشکیلاتی مورد بحث و بررسی قرار می گرفت و پس از تصویب و تایید آن ها به عنوان اسناد تشکیلاتی محسوب می شد. حالا عده ای از اعضا و کادرهای حزب کمونیست ایران و کومه له، حدود هفده سال پیش جدا شدند. اما آن دوره ابراهیم علیزاده و کادرها و اعضای حزب کمونیست ایران و کومه له با وجود مشکلات و کمبودها و تحمل سختی های زیاد به مبارزه بی امان خود در عرصه اجتماعی و تشکیلاتی ادامه دادند و آن را به جایگاه امروز رساندند، آیا در ارزیابی از فعالیت های خودشان حق ندارند به این اسنادی اتکاء کنند؟ ایرج فرزاد، این ادعا را از کجا کشف کرده است؟ چرا چهارچوب فکری ایرج فرزاد، این تحولات فکری هفده سال طولانی هضم نمی کند؟
مهم تر از همه کمونیسم یک جنبش اجتماعی طبقه کارگر و همه ستم دیدگان و محرومان جامعه برای تغییر نظم موجود است نه تفسیر آن. میلیون ها انسان در جهان برای تحقق جامعه کمونیستی در برابر ستم و استثمار و وحشی گری های سرمایه داری با تمام وجود مبارزه می کنند.
از سوی دیگر، فعالیت کمونیستی، فعالیتی جمعی و شورایی است و در انحصار هیچ سازمان و حزب و نهادی نمی باشد. همچنین سازمان ها و احزاب کمونیستی، کیش شخصیت را نمی پذیرند. این وجه مهم فعالیت کمونیستی و کار جمعی، توسط کسانی که مانند ایرج فکر می کنند با سلسله مراتب بورژوایی در هم آمیخته شده است. از این رو آن ها از «لیدر» پایین تر کسی را نمی شناسند. حتی آن چنان خودشیفته «لیدر» می شوند که نقش خودشان را نیز فراموش می کنند. توده تشکیلات در چهارچوب فکری این ها ابزاری بیش نیستند. لیدر و حزب مقدس است. در حالی که از منظر کمونیستی و مبارزه طبقاتی نه حزب مقدس است و نه رهبری آن. حزب ابزاری است برای رسیدن به هدفی که همانا انقلاب اجتماعی و برپایی یک جامعه آزاد و برابر و انسانی است و رهبری نیز همانند همه انسان ها خطاپذیر است. مگر این که به رهبر هم چون مذهبیون با دید «مقدس» و«خطاناپذیر» نگریسته شود و هر کسی هم که در مورد آن چیزی گفت، به زشت ترین روش هایی زیر سئوال برده شود. بر این اساس، ایرج، به روند و تحولات مبارزه طبقاتی از جنبه پدرسالاری و موروثی نگاه می کند و این هم بزرگ ترین اشکال نوشته او در رابطه با مصاحبه ابراهیم علیزاده با تلویزیون کومه له در ارزیابی از حزب کمونیست ایران است.
حقیقت این است که خواننده مطلب ایرج از این که چرا او به حزب کمونیست ایران و کومه له، با این شدت هیستریک و همراه با پرخاشگری برخورد می کند،  حیرت زده می شود. برادر من ایرج، این نقد سیاسی نیست شاید دل چرکینی ها و سرخوردگی های سیاسی است که به این شکل بروز داده می شود. بقول عطار:
یکی پرسید از شوریده ایام
که تو چه دوست داری؟ گفت: دشنام
که هر چیزی که دیگر می دهندم
بجز دشنام، منت می نهندم

بدین ترتیب، منصور و هم فکرانش حدود هفده سال پیش از حزب کمونیست ایران و کومه له جدا شدند و حزب کمونیست کارگری را به وجود آوردند. در این مدت اولین شکاف در حزب کمونیست کارگری در آوریل 1999 به وجود آمد که حدود 150 نفر صفوف حزب را ترک کردند. دومین شکاف حدود سه سال پیش اتفاق افتاد که منجر به تشکیل حزب کمونیست کارگری - حکمتیست گردید که شما هم از دست اندرکاران آن بودید. سپس شما هم اکنون تعداد دیگری صفوف این حزب را ترک کردند. همچنین تعدادی نیز از حزب کمونیست کارگری جدا شده اند و حزب اتحاد کمونیسم کارگری را به وجود آورده اند. هدف من در این جا نقد و بررسی دلایل این جدایی ها نیست، زیرا از حوصله این بحث خارج است. فقط یک جمله بگویم که قرار بود حزب «تک بنی» ساخته شود اما این حزب سرانجام «چند بنی» از آب درآمد، غیر از این است که باید این بحران و فروپاشی را به ویژه در جهت گیری ها و مواضع خود منصور حکمت جستجو کرد. چرا شما با قدوسیت دادن به منصور حکمت، راه را بر نقد و بررسی و نقاط ضعف و قوت واقعی مواضع او هموار کرد. این نمونه ها را به این دلیل در این جا آوردم تا این تناقض ایرج را برجسته کنم که با این جدایی ها اسناد و مواضع حزبی که به فعالیت خود ادامه می دهد مختومه اعلام نمی شود. بنابراین، از جدایی منصور و هم فکرانش از حزب کمونیست ایران و کومه له هفده سال می گذرد. در این هفده سال وقایع مهمی در ایران و منطقه و جهان به وقوع پیوسته است که در مورد همه آن حزب کمونیست ایران و کومه له موضع گرفته است و در این هفده سال حزب کمونیست ایران و کومه له، به مراتب جدی تر از گذشته سیاست هایش را در جهت سرنگونی سیستم سرمایه داری و حکومت حامی سرمایه و برپایی حکومت کارگری با روابط و مناسبات شورایی با استراتژی لغو کار مزدی و مالکیت خصوصی و استقرار یک جامعه نوین اشتراکی کمونیستی در کنگره ها و کنفرانس ها و سمینارهای خود، مدون و شفاف تر کرده است. اما ایرج فرزاد، گرد و خاک به پا می کند تا در میان گرد و غبار تحریف ها و تهمت های خود را پیش ببرد. آیا در این هدف سال طولانی منصور و هم فکرانش چه نقشی در این سیاست ها داشتند؟ چرا بی خود گرد و خاک به پا می کنید تا همه را یک طرف و منصور حکمت را در یک طرف قرار دهید؟ به نظر من منصور حکمت و رفقایی که در اوایل دهه نود صفوف حزب کمونیست ایران و کومه له را ترک کردند نقش مهم و سازنده ای در تشکیل حزب کمونیست ایران و سال های اول فعالیت آن داشتند. اما با جدایی «فراکسیون کمونیسم کارگری» نقش کسانی که از آن حزب جدا شدند عملا تمام می شود. بنابراین کسانی که چه از موضع ظاهرا چپ در اوائل دهه نود و چه در اواخر این دهه از موضع راست از حزب کمونیست ایران و کومه له جدا شدند، راه دیگری را انتخاب کردند. از این رو، این ادعا شما که نظریات منصور حکمت، در سیاست های حزب کمونیست ایران تاثیرگذار بود تا مقطع جدایی واقعیت است اما هنگامی که منصور و هم فکرانش از ان حزب جدا شدند حتی به مرور زمان مواضع سیاسی خود را تغییر دادند، برای مثال بر سر جمع بندی مسئله شوروی، یعنی آیا حکومت کارگری و یا حکومت حزبی که در بالا اشاره کردیم، 180 درجه تغییر یافته است. پس ادعا شما در این مورد ادعایی غیرواقعی است. آشکارا این طور به نظر می رسد که ایرج آگاهانه واقعیت ها را وارونه جلوه می دهد و به طور هیستریک و غیرمسئولانه و بی دلیل و بی ربط سنگ هایی را در تاریکی به سوی حزب کمونیست ایران و کومه له پرتاپ می کند که  به نفع هیچ کس نیست حتی خود او.
وجدان و احساس مسئولیت انسانی و اجتماعی مستلزم رعایت برخی اصول مرتبط با رفتار آدمیان است که این اصول تا اندازه ای نانوشته است و به شعور و انصاف و عدالت انسان ها بستگی دارد. اگر هر انسانی مفاهیمی چون انصاف، عدالت و بیان واقعیت ها در نظر نگیرد همواره به تحریف و ناعدالتی و روابطی غیردوستانه متوسل می شود. نقض این اصول و زیر پا گذاشتن روابط و مناسبات انسانی و پاشیدن تخم تفرقه و خصومت کار کمونیست هایی که علیه بی عدالتی و ستم و استثمار بورژوایی مبارزه می کنند جایز نیست. نباید یک طرفه به قاضی رفت و طلب کار هم برگشت.
ایرجی که من می شناسم بیش از سه دهه است زندگی خود را وقفه مبارزه علیه ستم و استثمار بورژوایی کرده است، با خواندن از جمله این نوشته اش عمیقا متاسف و دل آزرده شدم. کاش ایرج و یا رفقایی هم چون او، کمی در برخوردهایشان تجدید نظر کنند و نقد و بررسی های سیاسی خود را با واژه ها و جملات و موضع گیری هایی درآمیزند که خواننده و ناظر بیرونی در آن فضای دوستانه و راحتی احساس کند. قطعا نقد اصولی در فضایی صمیمانه و دوستانه و در عین حال محکم، توجه خواننده بیش تر به خود جلب می کند تا واقع بینانه و بی طرفانه درباره آن به قضاوت و تفکر بنشیند. دیالوگ و نقد سالم و سازنده و واقع بینانه، یکی از اصول پایه ای و اساسی اخلاقی کمونیست هاست. از این نظرگاه، به فکر دیگران بودن و احترام گذاشتن با شان و جایگاه انسانی، مستقیما از انسان دوستی سوسیالیستی نشات می گیرد. فقط با چشم زیبایی شناسی می توان زیبایی های جهان پیرامونی را درک کرد. برای این که چنین چشمی داشته باشیم باید اصول و پرنسیب های انسانی را در هر شرایطی رعایت کنیم. ما کمونیست ها که با هدف تغییر جهان موجود به مبارزه طبقاتی خود ادامه می دهیم اگر چه هنوز این هدف مان تحقق نیافته اما حداقل همین امروز هم می توانیم در هر سطحی که ممکن است مبلغ و مروج روابط و مناسبات انسانی سوسیالیستی باشیم نه دامن زدن به خصومت و تفرقه. شاید این انتظار، یک انتظار ابتدایی از همه جریانات و کسانی است که خودشان را سوسیالیست می دانند. واقع گرایی و انسان دوستی سوسیالیستی و فراهم کردن فضایی دوستانه و صمیمانه برای بحث و بررسی و نقد، جنبه خلاق زندگی اجتماعی انسان ها هر چه بیش تر پرورش می دهد و برعکس نفی واقعیت ها و توهین به حرمت انسان ها و سازمان ها جامعه را به انزوا می کشاند. تازه در این جا بحث ما بر سر روابط و مناسبات افراد و جریاناتی است که حداقل تاریخی نزدیک به سه دهه روابط دوستانه و آشنایی با همدیگر داشته و دوران طولانی هم کار و فعالیت سیاسی و اجتماعی مشترکی را به اتفاق همدیگر پیش برده اند و در غم و شادی همدیگر از نزدیک دخیل بوده اند، و امروز به هر دلیلی فعالیت مشترک نمی کنند، اما دست کم می توانند به برخوردهای توهین آمیز و به نفی واقعیت ها متوسل نشوند. این برخوردها جدا از آزرده خاطر کردن دوستان خود و تضعیف مبارزه طبقاتی، به طور کلی آموزش و تجربه بدی به جامعه می دهد. از این رو، هیچ انسان و جریان آزادی خواه، برابری طلب و کمونیست نباید به خودش اجازه برخوردهای ناروا و نادرستی را بدهد و فضای سیاسی و اجتماعی را آن چنان تیره و تار و آب را گل آلود سازد که تنها دشمنان آزادی و برابری و رفاقت اجتماعی و انسانی از این آب گل آلود ماهی بگیرند. قطعا حفظ روابط و مناسبات دوستانه و برخورد عادلانه و واقع بینانه به نظریات همدیگر به نفع همه ما و کل جامعه است.

شاید به قول سهراب سپهری، تاکید این مسئله بی مناسبت نباشد که:
«چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.
واژه ها را باید شست.
واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
...
 کار ما شاید این است
که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم.»

دهم تیر ماه 1386 - یکم ژوئیه  2007

فراخوان به تظاهرات در استکهلم علیه جمهوری اسلامی ایران!

سرتا پای جامعه ایران را دیکتاتوری، سرکوب و بگیر و ببند جمهوری اسلامی را از یک طرف و مبارزه، مقاومت  و ایستادگی توده های مردم حق طلب از طرف دیگر فراگرفته است. حکومت اسلامی ایران نه تنها کارگران، زنان و دانشجویان و دیگر اقشار مردم را از حق تشکل و اعتراض جمعی محروم کرده است بلکه هر گونه مبارزه و حرکت اعتراضی آنان را وحشیانه سرکوب می کند.

حکومت اسلامی کشكمش اتمی و تهدیدات آمریکا را به بهانه ای برای سرکوب کارگران و حرکتهای اعتراضی تبدیل کرده است. فعالین کارگری به خاطر مبارزه برای ایجاد تشكل مستقل، برگزاری اول ماه مه و طرح حقوق بین المللی کارگری به بند کشیده شده اند. آپارتاید جنسی جمعیت میلیونی زنان ایران را از هر گونه حقوق سیاسی و اجتماعی محروم کرده است. وضعیت اقتصادی کارگران و مردم زحمتکش، در طول 28 سال حکومت اسلامی روزبروز فلاکت بارتر شده است. هزاران کودک به جای تحصیل و بازی، روانه بازار بی رحم کار برای سرمایه داران سود پرست شده اند و با جثه هنوز کوچک و کودکانه شان به کارهای سخت و مضر برای سلامتی شان وادار می شوند.
جمهوری اسلامی رهبران و فعالین جنبش کارگری، جنبش زنان، دانشجویان و معلمان مبارز را پشت درهای زندان قرار داده تا بخیال خود آنها را از ادامه مبارزه عادلانه شان بازدارد. اما در برابر این تهاجم دولت اسلامی سرمایه داران، مراکز کارگری و خیابان ها و میادین شهرهای سراسر ایران به صحنه اعتراض روزافزون کارگران، زنان و دانشجویان مبارز در جهت تحقق مطالبات شان تبدیل شده است.
محمود صالحی، فعال سرشناس جنبش کارگری با وجود ناراحتی شدید کلیه و در حالیکه تنها یکی از کلیه هایش و آنهم به میزان 20 در صد کار می کند، تنها به جرم برگزاری مراسم مستقل اول ماه مه در زندان اسیر است. شیث امانی از دیگر فعالین کارگری کماکان در بند است. منصور اسانلو، دبیر سندیکای کارگران شرکت واحد، به پنج سال زندان محکوم شده است. شمار زیادی از زنان مبارز تحت عنوان «مبارزه با بدحجابی»، دستگیر و مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند. حرکت آزادیخواهانه، مستقل و انقلابی دانشجویان با خشونت، سرکوب و زندانی شدن فعالین آن روبرو می شود. کارگران و مهاجران افغانی، به طور وحشیانه مورد تعرض قرار گرفته و برخلاف معیارهای بین المللی حقوق پناهندگی به جنگ و جهنم افغانستان برگردانده می شوند.
زنان و مردان آزادیخواه! احزاب چپ و کارگری، نهادهای انساندوست!
در اعتراض به سرکوب ها و سیاست های حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی، در تظاهرات و راهپیمایی 30 ژوئن در استکهلم، فعالانه شرکت کنید تا صدای اعتراض و انزجار مردم مبارز ایران علیه این همه بی حقوقی و سرکوبگری حکومت اسلامی را به گوش جهانیان برسانیم و همبستگی و حمایت بی دریغ خود را با کارگران و زنان و دانشجویان مبارزی که به بند کشیده شده اند، اعلام داریم و نهادهای بین المللی مدافع حقوق کارگری و سازمانهای مترقی و انسان دوست را فرا بخوانیم که حکومت اسلامی ایران را برای آزادی همه فعالین کارگری و سیاسی دستگیر شده تحت فشار بگذارند.
در راهپیمایی استکهلم فعالانه شرکت کنیم و بانگ رسای مطالبات کارگران، زنان و مردم ازآدیخواه ایران را فریاد زده و  قاطعانه اعلام داریم که:
1- محمود صالحی، شیث امانی و همه فعالین کارگری دستگیر شده باید فورا آزاد شوند!
2- حکم 5 سال زندانی منصور اسانلو لغو باید گردد!
3- همه زنان مبارز و دانشجویان دستگیر شده باید بدون قید و شرط آزاد گردند!
4- حقوق بین المللی کارگران ایران، از جمله تشکل مستقل کارگری، برگزاری مراسم مستقل اول ماه مه، اعتصاب، آزادی های سیاسی و تجمعات کارگری به رسمیت شناخته شود!
5- آپارتاید جنسی لغو باید گردد و هر گونه تبعیض اقتصادی، سیاسی و اجتماعی علیه زنان باید برچیده شود!
با خواست های فوق، همه شـما انسان های آزادی خواه، احزاب چپ، نهادهای کارگری و سازمان های مترقی و انسان دوست را به شرکت و حضور فعال در تظاهرات 30 ژوئن در استکهلم، دعوت می کنیم.

مکان تجمع:  میدان مرکزی استکهلم و راهپیمایی از Sergelstorg به Mynttorget
زمان تجمع:       روز شنبه 30 ژوئن 2007 ساعت 15(سه بعد از ظهر)

سرنگون باد حکومت اسلامی ایران!
زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری!
کمیته خارج کشور حزب کمونیست ایران       10 ژوئن 2007

گرامی باد سی و یکم خرداد روز پیشمرگ کومه له!

 بهرام رحمانی
bamdadpress@ownit.nu

سی و یکم خرداد، روز پیشمرگ کومه له، به همه پیشمرگان کومه له، کارگران و مردم انقلابی کردستان و ایران گرامی باد!

این روز در عین حال سالروز حان باختن رفیق فداکار و جسور نخستین پیشمرگ کومه له، رفیق سعید معینی است. به این مناسبت روز سی و یکم خرداد از سوی کومه له، روز پیشمرگ کومه له اعلام گردیده است و هر سال این روز گرامی داشته می شود.

روز سی و یکم خرداد ماه سال 1357، رفیق سعید معینی، عضو و نخستین پیشمرگ جان باخته کومه له در جریان یک نبرد نابرابر مسلحانه در روستای «دری» جان باخت. او در سال 1329، در شهر مهاباد و در یک خانواده مبارز و انقلابی چشم به جهان گشود و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همین شهر به پایان رساند. وی پس از اتمام دبیرستان، به دانشگاه تهران رفت و در آن جا به مبارزه آگاهانه تر تشکیلاتی روی آورد و با رفقای کومه له آشنا گردید. سعید، در مدت تحصیل در تهران، رابطه نزدیکی با کارگران، به خصوص کارگرانی که از کردستان در جستجوی کار به تهران آمده بودند، برقرار کرد.

بدین ترتیب، سال های جوانی رفیق سعید، مصادف با برپایی جنبش مسلحانه سال های 46 و 47 کردستان بود و در این جنبش به ویژه دو برادر انقلابی او، به نام های رفقا سلیمان معینی و عبدالله معینی از رهبران و چهره های سرشناس جنبش مسلحانه کردستان در این سال ها جان باختند، عزم و ارداه او را در ادامه راه انقلابی آن ها مصمم تر کرد.

رفیق سعید، در سال 1354، به وسیله ساواک شناسایی و دستگیر شد. وی حدود 16 ماه زیر شدیدترین شکنجه های روحی و جسمی قرار داشت. اما به حدی با اراده و روحیه قوی در مقابل شکنجه گران مقاومت کرد که تلاش ساواک، در شناسایی تعلق تشکیلاتی او ناکام ماند. بدنبال این مقاومت، وی به یکی از مقاوم ترین انقلابی در نزد زندانیان سیاسی معروف گردید.

وی، در مرداد ماه 1365، پس از تحمل بیست ماه زندان و شکنجه، از زندان آزاد شد. او بلافاصله فعالیت تشکیلاتی خود را با تماس با تشکیلات از سر گرفت. تشکیلات نیز او را به عنوان یکی از اعضای برجسته خود به صف پیشمرگان «اتحادیه میهنی» که آن دوره مواضع چپ داشت، فرستاد. بدین ترتیب، کاک سعید، به عنوان نخستین پیشمرگ کومه له، راه پرافتخار مبارزاتی را طی کرد و در این راه نیز جان باخت. یاد این رزمنده کمونیست گرامی باد!

در سال های انقلاب 1357، کومه له اولین جریان چپ بود که از همان روزهای قدرت گیری حاکمان جدید اسلامی، در مقابل ترفندهای ضدانقلابی و بورژوایی آن ها و ساخت و باخت ناسیونالیست کرد ایستاد و بر مواضع انقلابی و توده ای خود تاکید کرد. در حالی که در این دوره از حزب توده تا جبهه ملی و بسیاری از شخصیت هایی که به اصطلاح از «فرنگ» برگشته بودند هم چون بنی صدر، یزدی و غیره در پشت سر خمینی، هادی غفاری، هاشمی رفسنجانی و خلخالی، خامنه ای و غیره صف کشیدند و از جنایت های آن ها از جمله حمله وحشیانه به کردستان و سرکوب و کشتار بی رحمانه مردم انقلابی کردستان، حمایت و پشتیبانی کردند. از این رو کومه له، از یک سو یک با مبارزه سیاسی و اجتماعی و مسلحانه پیگیر خود علیه حکومت اسلامی، در دل میلیون ها انسان انقلابی نه تنها در کردستان، بلکه سراسر ایران جای گرفت و از سوی دیگر همین مبارزه انقلابی اش سبب شد که همه جریانات راست بورژوایی از ناسیونالیست های کرد و غیر کرد تا سران حکومت اسلامی این سازمان را دشمن سرسخت خود بدانند.

نیروهای زیادی از صفوف کومه له، در دفاع از آرمان های کمونیستی خود و مبارزه پیگیر برای تغییر وضع موجود به نفع کارگران و مردم محروم، آگاهانه جان باخته اند.

کومه له، در تشکیل حزب کمونیست ایران در سال 1362، بسیار فعال و پیشگام بود و از سال 1362، یعنی از زمان تاسیس حزب کمونیست ایران، فعالیت خود را تحت عنوان «سازمان کردستان حزب کمونیست ایران - کومه له» پیش برده است و اکنون نیز به عنوان یک سازمان محبوب کمونیستی از یک جایگاه اجتماعی و توده ای ویژه ای برخوردار است.

نیروی پیشمرگ کومه له، پس از تشکیل حزب کمونیست ایران، به فعالیت های سیاسی و مسلحانه خود از موضع کمونیستی هم چنان ادامه می دهد. فداکاری و قهرمانی پیشمرگان کومه له، تنها به میدان های نبرد با نیروهای تا دندان مسلح حکومت اسلامی محدود نبود، پیوند عمیق نیروی پیشمرگ کومه له با کارگران و مردم محروم و دل سوزی و احساس مسئولیت در برابر سرنوشت آن ها و توجه ویژه به منافع و آرمان های آن ها، مهم ترین بخش فعالیت و مبارزه پیشمرگ کومه له را تشکیل می دهد.

پیشمرگ کومه له، در جهت سرنگونی حکومت سرمایه داری اسلامی، با استراتژی سوسیالیستی و در راه رهایی قطعی کارگران و زحمت کشان از هرگونه تبعیض و ستم و نابرابری و استثمار سلاح بر دوش گرفته است. در حقیقت پیشمرگ کومه له، نیروی رزمنده طبقه کارگر و مردم زحمت کش است. نیروی پیشمرگ کومه له، حافظ منافع و حرکت های جنبش های اجتماعی هم چون جنبش انقلابی کردستان، جنبش کارگری، جنبش زنان و جنبش جوانان و دانشجویان و همه مردم آزادی خواه است. نیروی پیشمرگ کومه له، از میان کارگران و مردم زحمت کش برخاسته و مدافع منافع آنان است.

آرمان های آزادی خواهانه و برابری طلبانه سوسیالیستی پیشمرگ کومه له، همانند حلقه های زنجیری با منافع کارگران و مردم محروم آن چنان در هم تنیده است و نیروی پیشمرگ کومه له را هم چون فولاد آبدیده و استوار ساخته است.

پیشمرگ کومه له، نیروی مسلح کارگران و مردم انقلابی کردستان است که برای سوسیالیسم و حکومت شورایی و کسب تعیین حق سرنوشت مردم کردستان تا حد تشکیل دولت مستقل مبارزه می کند. در عین حال شعار کومه له همان شعار معروف کمونیست ها، یعنی «کارگران جهان متحد شوید!» است و برنامه آن برای کردستان نیز همان برنامه حزب کمونیست ایران است.

پیشمرگ کومه له در جنبش انقلابی کردستان، از منافع کارگران و مردم محروم و دمکراسی انقلابی در مقابل بورژوازی و حکومت حامی آن ها دفاع می کند.

پیشمرگ کومه له، برای ارتقا آگاهی اجتماعی و برپایی تشکل های مستقل توده ای، آرمان های سوسیالیستی و کمونیستی و دمکراسی انقلابی را به عنوان یک آلترناتیو طبقاتی در مقابل آلترناتیو بورژوایی تبلیغ و ترویج می کند.

یکی از برجسته ترین خصوصیات پیروزی پیشمرگ کومه له، پیوند عمیق و دایمی آن با کارگران و مردم زحمت کش و باورهایش به انقلاب اجتماعی و برقراری یک جامعه نوین کمونیستی است و در این راه از هیچ گونه فداکاری فروگزار نبوده است.

تاکنون گرایشاتی از کومه له و حزب کمونیست ایران، چه ظاهرا از موضع چپ و چه از موضع راست جدا شده اند، اما به دلیل باورهای محکم و عمیق کومه له و حزب کمونیست ایران به کمونیسم، پس از هر انشعابی به سرعت مشکلات تشکیلاتی را پشت سر گذاشته و به مبارزه طبقاتی خود علیه سیستم سرمایه داری و حکومت حامی سرمایه پیگیرتر از گذشته ادامه داده است. اکنون نیز چه از درون کومه له و چه از بیرون آن کسانی که به هر دلیلی زمزمه جدایی کومه له از حزب کمونیست ایران و محدود شدن در مبارزه محلی را سر داده اند، چه بخواهند و چه نخواهند به مواضع ناسیونالیستی نزدیک شده اند. باید سرنوشت آن گروهی که حدود هفت سال پیش از کومه له جدا شد و به نادرست نیز به نام «کومه له» فعالیت می کند، آموزنده است. این گروه به دلیل اتخاذ مواضع ناسیونالیستی و چشم دوختن به سیاست های امپریالیستی، امروز دچار بحران و تلاشی شده است. بنابراین، سرنوشت این گروه، اصولا باید عبرتی باشد برای همه کسانی که به هر دلیل پرچم جدایی کومه له از حزب کمونیست ایران و صرفا فعالیت به نام «کومه له» را بالا برده اند. هم اکنون نیز در اظهار نظرها و نوشته های طرفداران فعالیت به نام «کومه له»، هر چه بیش تر موضع کارگری و کمونیستی کم رنگ و کم رنگ تر شده است.

لازم به تاکید است که حزب کمونیست ایران و سازمان کردستان آن کومه له، یک پیکر و یک جنبش جدایی ناپذیری هستند که برای انقلاب اجتماعی به رهبری طبقه کارگر آگاه و متشکل با استراتژی سوسیالیستی مبارزه می کنند. برای رفع ستم ملی از پایه نیز راه حل کمونیستی کومه له و حزب کمونیست ایران، چه به لحاظ سیاسی و اجتماعی از موضع منافع طبقه کارگر و مردم محروم و چه به لحاظ انسانی، اصولی ترین راه حل در کردستان است. سیاستی که کومه له در حدود نزدیک به سه دهه اخیر مبارزه پیگیر خود در هر کنگره ها و کنفرانس هایش با تصویب قطعنامه ها و مصوباتی رسما و علنا به جامعه اعلام کرده است.

امروز ما در حالی روز پیشمرگ کومه له را گرامی می داریم که بیست و هشت سال از حاکمیت خونین حکومت اسلامی می گذرد و کارنامه همه سازمان ها و احزاب سیاسی در مقابل نقد و بررسی جامعه قرار دارد. کارنامه کومه له نیز در این بیست هشت سال مبارزه بی امان و پیگیر نه تنها وزین و ارزنده است، بلکه این سازمان به عنوان یک جریان اجتماعی محبوب قدم به قدم مواضع خود را در جهت آرمان های کمونیستی شفاف تر و روشن تر کرده است.

زنده و سرافراز باد پیشمرگ کومه له، به مثابه بازوی مسلح طبقه کارگر و مردم محروم و آزادی خواه!

سی و یکم خرداد 1386 - بیست و یکم ژوئن 2007

گام عملی جنبش دانشجویی برای حمایت از جنبش کارگری

بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu

جمعی از دانشجویان چپ، نخست در دانشگاه علوم اجتماعی و ارتباطات تهران، و سپس دانشکده های ادبیات و علوم دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی شریف و دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه، در طرحی مشترک ابتکار ارزنده ای را در دفاع از جنبش کارگری به نمایش گذاشتند. جمع آوری کمک برای خانواده های کارگران زندانی محمود صالحی، شیث امانی و صدیق کریمی و کارگران اخراجی و تلاش برای تاسیس صندوق اعتصاب تحسین برانگیز است. مهم تر از همه گذشته از ابعاد تاثیر آن، گامی مهم در جهت پیوند عملی جنبش دانشجویی با جنبش کارگری است.

بنا به گزارش وبلاگ کارگر، این طرح از روز یک شنبه ششم خرداد 1386، با قرار دادن صندوق های جمع آوری کمک مالی و هم چنین پخش بروشورهای این برنامه در دانشگاه تهران آغاز به کار کرد که مورد استقبال دانشجویان این دانشگاه قرار گرفت.

درباره این طرح در بروشورهایی که توسط این دانشجویان تهیه شده است می خوانیم:

«محمود صالحی، شیث امانی و صدیق کریمی کارگران زندانی هستند که به دلیل تلاش برای برگزاری مراسم مستقل روز جهانی کارگر در زندان به سر می برند. جنبش دانشجویی که طی چند ساله اخیر با شعار اتحاد جنبش دانشجویی با جنبش کارگری به صحنه آمده است باید برای کمک به حضور نیرومند جنبش کارگری در مبارزات اجتماعی و سیاسی و اعلام همبستگی خود با کارگران گام های عملی جدی بردارد. کمک به شکل گیری صندوق اعتصاب و جمع آوری کمک مالی برای کارگران زندانی و اخراج شده از جمله این گام های عملی است. در این راستا عده ای از فعالین جنبش دانشجویی تصمیم به اجرای "طرح حمایت از کارگران زندانی" گرفته اند تا گامی کوچک در این راستا بردارند. تمامی وجوه حاصل از فروش جزواتی که در دست دارید و نیز کمک های مالی به این صندوق، در اختیار خانواده های این سه کارگر زندانی قرار خواهد گرفت. دست تمامی کسانی را که برای ساختن دنیایی بهتر می جنگند به گرمی می فشاریم.»

دانشجویان مدافع جنبش کارگری سوسیالیستی، فعالیت خود را از روز یک شنبه ششم خرداد در دانشکده حقوق دانشگاه تهران آغاز به کار کردند. و در ادامه فعالیت های خود در این زمینه روز دو شنبه هفتم خرداد دانشکده های ادبیات و علوم دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی شریف و دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه به این طرح پیوستند. در دانشکده های ادبیات و علوم دانشگاه تهران این اقدام با ممانعت و برخورد حراست مواجه شد و دو تن از دانشجویان به ساختمان مرکزی حراست منتقل شدند. همچنین عده ای از اعضای انجمن اسلامی در دانشگاه صنعتی شریف سعی کردند تا مانع از برگزاری این طرح در دانشگاه شریف شوند.

چند تن از دانشجویان دست اندرکار در رابطه با این اقدام ارزنده طبقاتی، تجارب شخصی خود را در سایت ها و وبلاگ ها درج کرده اند که در زیر به گوشه هایی از تجارب آن ها اشاره می کنیم:

فواد شمس:

«از ابتدای این هفته دانشجویان علامه نیز در حمایت از کارگران زندانی طرح حمایتی را با قرار دادن میز، بروشور های طرح و صندوق کمک مالی در دانشگاه علوم اجتماعی و ارتباطات شروع کردند. در ادامه در دانشکده حقوق و علوم سیاسی نیز طرح را شروع کردند. که به گفته بچه ها از همان روز اول مورد اسقبال شدید دانشجویان قرار گرفته است.

روز چهارشنبه من بعد از ماه ها بار دیگر به دانشگاه علامه رفتم. صبح این روز به دانشکده حقوق و علوم سیاسی علامه رفتم که در آن جا نیز طرح را آغاز کنیم. با وجود فضای سنگین و امنیتی دانشکده که ناشی از برخورد های اخیر حراست با فعالان دانشجویی در علامه بود و هم چنین حضور پررنگ حراست دانشگاه که با دیدن ما دوباره به جنب و جوش افتاده بودند با ابتکار بچه ها به جای قرار دادن میز که امکان برخورد را برای حراست راحت تر می کرد تصمیم گرفتم دست به دست بروشور ها را پخش کنیم و کمک مالی را هم دستی جمع کنیم. در همان دقایق ابتدایی بروشور ها به تعداد زیادی در میان دنشجویان پخش شد و کمک مالی قابل قبولی جمع شد. و در پایان روز هم گویا بروشور ها تمام شده است و باید برای دانشکده حقوق دوباره بروشور ببریم. بعد از هماهنگی های لازم با بچه های این دانشکده به طرف دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات رفتم.

آن جا از ابتدای هفته بچه میز گذاشته بودند. امروز هم میز را قرار دادیم. حراست دانشکده چند بار از جلوی میز رد شد و نگاهی خشم ناک به بروشور ها و اعلامیه های بزرگی که بر روی آن هدف طرح که کمک مالی به ۳ تن از کارگران زندانی (محمود صالحی، شیث امانی و صدیق کریمی) نوشته شده بود و هم چنین اعلامیه بزرگ دیگری که روی آن عبارت (گام عملی جنبش دانشجویی برای حمایت از جنبش کارگری) نوشته شده بود، می انداختند...»

کیوان امیری:

«روز دوشنبه کار را در دانشگاه صنعتی شریف شروع کردیم، می دانستیم که حراست محیط ساختمان ابن سینا را بین ساعت ۱۰ تا ۱۱ بازرسی می کند. ساعت ۱۲ زمان خوبی برای شروع کردن طرح بود. هم دانشگاه شلوغ تر بود و هم از بازدید حراست در امان می ماندیم، مگر این که گزارشی رد می شد.

میزمان را در نزدیکی برد انجمن اسلامی قرار دادیم، این کار با اعتراض برخی اعضای انجمن اسلامی مواجه شد، نمی خواستند تشکل ملی - اسلامی شان به کارگر آلوده شود، همان هایی که در جریان اختلافات سال گذشته وقتی بهشان می گفتم آجر به آجر این دانشگاه از دسترنج کارگران روی هم قرار گرفته، حرفم را به تمسخر می گرفتند. پارلمان دانشجویی! یا دنبالچه های اسلام سیاسی! کسانی که ترجیح می دهند با چهره های دست چندم دو خردادی لاس بزنند و مراقب باشند که آلوده به کارگر نشوند. تهدید کردند که میزتان را آن طرف بگذارید چون ممکن است حراست فکر کند که برنامه انجمن اسلامی است، می خواستم بگویم حراست خودش هم می داند که جنم این کارها را... گفتم اگر می خواهید این جا نباشیم گزارشمان را به حراست بدهید، آن ها بیایند جمع مان کنند؛ کار بالا می گیرد و با پا در میانی یکی دو نفر می رویم کمی آن ورتر بساطمان را پهن می کنیم! حالا بهتر می فهمم که چرا انتخابات انجمن ما بر خلاف انجمن پلی تکنیک و انجمن علامه در کمال آرامش برگزار شد، چون دانشگاه نگرانی ندارد، شاید بتواند از طریق انجمن کارمندان حراست را تعدیل کند تا از تعداد کمتری کارمند استفاده کند، صرفه جویی به نفع جیب حکومت اسلامی!!

استقبال دانشجویان بد نیست، بهتر از چیزی است که فکر می کردم، بعضی ها باورشان نمی شود که این کارگران به خاطر برگزاری مراسم یک می در زندان باشند، بعضی ها خوب کمک می کنند اما اکثر دوستان خودمان جیبشان بدجوری خالی است! به صورت آمپریک هم به طبقه کارگر گره خورده ایم!!

صندوق را تا وقتی که محوطه خلوت می شود نگه می داریم، به ریسک برخورد با حراست نمی ارزد، روزهای بعد را هم احتیاج داریم...»

 
روزبهان امیری:

«در روزگاری که فعالان کارگری شدیدترین فشار ها را تحمل می کنند، به همت چندین تن از دانشجویان دانشگاه های تهران طرح حمایت از کارگران زندانی در دانشگاه های تهران برگزار می شود که در این جا می توانید در مورد این طرح بیشتر بخوانید. من می خواهم از تجربه شخصی در یاری به این طرح و برگزاری آن در دانشکده علوم دانشگاه تهران بگویم، دانشکده ای که شاید غیر سیاسی ترین و ناشاد ترین فضا را در دانشگاه تهران داشته باشد.

دیروز میزی را در میان فضای حدودا ۵۰۰ متر مربعی لابی دانشکده نهادیم و مقدمات کار را فراهم کردیم و کار را آغاز کردم. جو جالبی بود، چون در دانشکده ای این کار را می کردیم که عمیقا ضد سیاسی است! عده ای آمدند، نگاه می کردند به بروشورها و تعجب می کردند. برادری بسیجی امد و از من پرسید که آیا مجوز دارم و به او گفتم که: "نه، دوست عزیز!" بروشوری را که در دست داشت به روی میز پرتاب کرد و رفت که به روسایش خبر دهد. دانشجویان می آمدند، اعلام تعجب می کردند و خوشحالی از این که این طرح در دانشکده شان برگزار می شود. دلیل بازداشت ها را می پرسیدند و هنگامی که به آن ها می گفتم اعلام هم دردی می کردند و می گفتند که خود را در این مبارزات دخیل می دانند...»

 
سهیل آصفی:

«هم زمان با موج دستگیری پویشگران کارگری و بدنبال حکم زندان برای محمود صالحی، شیث امانی و صدیق کریمی که به دلیل تکاپوهای مدنی خود روانه زندان شده اند، جمعی از دانشجویان دانشگاه های تهران در طرحی مشترک، به یاری خانواده های کارگران زندانی برخاسته اند. این همدلی همزمان است با حکم شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب تهران، در مورد منصور اسانلو، رییس هیات مدیره سندیکای شرکت واحد. این فعال کارگری به گزارش ایلنا، به اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" به تحمل چهار سال حبس و بابت اتهام "تبلیغ علیه نظام" به تحمل یک سال حبس و در مجموع به تحمل پنج سال حبس تعزیری محکوم شد...»

این اقدام عملی دانشجویان سوسیالیست را از هر جنبه مورد بررسی و تحلیل قرار دهیم، یعنی چه از جنبه انسانی و اجتماعی آن، و چه از جنبه سیاسی و طبقاتی آن، به این نتیجه می رسیم که جنبش دانشجویی در جهت پیوند با جنبش کارگری به فکر برداشتن گام های عملی است. این یک تحول بزرگ در دانشگاه های کشور است. تحولی که اولا جنبش دانشجویی را به جایگاه واقعی خود، یعنی دفاع از حقوق و آزادی های کارگران، زنان، کودکان و مردم محروم و تحت ستم هدایت می کند و در یک کلام رجعت به جایگاه چپ و سوسالیسم کارگری است. دوم این که فعالین و رهبران جنبش دانشجویی به درستی درک کرده اند که اگر قرار است تحولی بنیادی در کل جامعه به وجود آید باید رهبری آن در دست طبقه کارگر و متشکل و متحد و آگاه قرار گیرد. سوما، جنبش های اجتماعی از جمله جنبش دانشجویی، باید با جنبش کارگری پیوند بخورد. چرا که تنها در مسیر پیوند جنبش های دیگر با جنبش کارگری، جنبش طبقاتی سراسری به مثابه یک طبقه با اتحاد و همبستگی و مبارزه پیگیر و هدفمند خود در مقابل طبقه سرمایه و حکومت حامی آن صف آرایی طبقاتی می کند و گام به گام با تحمیل مطالبات خود، زمینه های انقلاب اجتماعی را فراهم می سازد.

از سوی دیگر، ضمن ارج گذاری به این حرکت جالب و مهم این دانشجویان، آن هم در شرایط کنونی ایران، باید شهامت و جسارت آنان را تحسین کرد. شکی نیست که این اقدام دانشجویان دانشگاه های تهران، دیر یا زود به یک الگویی سراسری برای همه دانشجویان سوسیالیست و آزادی خواه دانشگاه های کشور تبدیل خواهد شد. ابتکاراتی از این نوع هر چه گسترده تر و وسیع تر باشد تاثیر اجتماعی آن نیز به همان نسبت عمیق تر است و سرکوبگران حکومتی نیز جرات جلوگیری از اقدامات سیاسی، اجتماعی و انسانی آن ها را نخواهند داشت.

حکومت اسلامی، محمود صالحی، این رهبر کارگری را که فقط به دلیل سازمان دهی مستقل اول ماه مه، روز جهانی کارگر به زندان انداخته اند، اکنون به سمبلی برای آزادی سازمان دهی مستقل اول ماه مه، هشت مارس، آزادی تشکل و اعتصاب و بیان و همچنین آزادی همه زندانیان سیاسی معروف شده است. از این رو، ضروری است که در هر حرکت اعتراضی در داخل و خارج کشور تصاویر محمود صالحی، به عنوان سنبل مقاومت و چهره رادیکال جنبش کارگری سوسیالیستی برافراشته شود. بنابراین، دفاع از محمود صالحی و مبارزه برای آزادی وی، دفاع از حرمت و آزادی های انسانی و اول ماه مه و جنبش کارگری است.

خانواده و همکاران و پزشک معالج محمود صالحی، همگی وضعیت او را وخیم اعلام کرده اند. روز شنبه 12/3/1386 محمد عبدی پور و ایرج محمدی از نمایندگان تعاونی های مصرف و مسکن شهرستان سقز که محمود صالحی در آن ها عضو هیئت مدیره بوده است جهت درخواست کتبی به دادستان سنندج مراجعه و با وی در مورد وضع وخیم محمود صالحی توضیح داده اند و به ایشان در مورد وضع وخیم جانی محمود توضیحاتی دادند و گفتند که جان وی در خطر است. ولی دادستان، حتی بدون هیچ توجیه «قانونی» به آنان پاسخ داد و گفت دیگر هیچ نامه ای برای درخواست مرخصی نیاورید که به او مرخصی حتی تحت الحفظ هم داده نخواهد شد.

محمود صالحی، در تماسی که روز شنبه 13 خرداد ماه، با خانواده خود داشته اعلام نموده که از روز پنج شنبه که همسرش به زندان مراجعه کرده است و در مورد وضع وی با رئیس زندان حرف زده است حتی دیگر داروهای مسکن را به او نداده اند. نجیبه صالحی، همسر محمود صالحی، همچنین طی نامه سرگشاده ای به پزشکان بدون مرز و گای رایدر و دیگر نهادهای حقوق بشری، در مورد این که تنها کلیه محمود در حال از کار افتادن است، در مورد سلامتی او هشدار داده است.

شایان ذکر است که مامورین امنیتی حکومت اسلامی، ساعت 12:30 دوشنبه 20 فروردين 1386، با مراجعه به محل کار محمود صالحی، به بهانه حرف زدن در مورد چگونگی برگزاری مراسم اول ماه مه، وی را به دادسرای شهر سقز بردند، در دادسرای اين شهر بعد از ابلاغ حکم دادگاه تجديد نظر استان مبنی بر يک سال حبس تعزيری و سه سال حبس تعليقی، نيروهای انتظامی او را بازداشت و تحت تدابير شديد امنيتی به بند 9 زندان شهر سنندج انتقال دادند. محمود صالحی، در اعتراض به نحوه دستگيری و اجرای حکمش از امضای ابلاغيه خودداری کرده است. در واقع محمود حکم صادره را به رسميت نشناخته است.

جلال حسينی و محسن حکيمی، دو تن دیگر از دستگیرشدگان اول ماه 83 سقز نیز هر يک به يک سال حکم تعليقی محکوم شده اند.

محمود صالحی، کارگر نانوایی که از نه سالگی کارگری را شروع کرده، عمیقا درد و رنج هم طبقه ای های خود و رهایی از اسارت سرمایه را با پوست و گوشت خود درک و لمس کرده است. از این رو، محمود با سرافرازی در مقابل سیاست های غیرانسانی سرمایه داران و حکومت آن ها ایستاده است. امروز هر کارگر و کمونیست انقلابی، محمود را تحسین می کند و با افتخار برای ازادی او می کوشد. زیرا آزادی او، به عنوان یک انسان حق طبیعی اش است، اما آزادی محمود به معنی آزادی برگزاری مراسم مستقل اول ماه در ایران و آزادی تشکل و اعتصاب و بیان است. او از بنیان گذاران اصلی سنديکای کارگران خباز و سخنگوی «کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری» است. محمود، بيش از شش سال از دوران زندگی خود را به خاطر مبارزه طبقاتی و دفاع از طبقه کارگر ایران در زندان سپری کرده است. محمود، به طور مداوم مورد تهدید، شکنجه و اذيت و آزار قرار گرفته، اما هرگز از آرمان های طبقاتی خود دست برنداشته است. وی، در اثر شکنجه، دچار فتق، شکستگی ناخن های دست، پا و دنده هايش شده است.

محمود در جهت همبستگی و تشکل یابی کارگران ایران، در دفاع از اعتراضات کارگری، از جمله در راه اتحاد و نزدیگی کميته های کارگری، در دفاع از اعتصاب کارگران شرکت واحد، دفاع از منصور اسانلو و دیگر دستگیرشدگان سندیکای شرکت واحد، دفاع از مبارزه زنان، اعتصاب معلمان، اعتراضات دانشجویان و کودکان کار، همیشه جانب دار و پیش قدم بوده است.

آزادی فوری و بدون قید و شرط محمود صالحی، خواست کارگران و مردم آزادی خواه ایران، خواست همه نیروهای کارگری سوسیالیستی و خواست همه تشکل های کارگری و نهادهای انسان دوست جهان است.

در هر صورت دیر یا زود جنبش کارگری، جنبش زنان، جنبش دانشجویی و جنبش انقلابی مردم کردستان و مردم تحت ستم دیگر نقاط ایران، در صفی متحد و قدرتمند شبیه موج سهمگین انقلاب 1357 را به نمایش خواهند گذاشت و حکومت اسلامی را نیز همانند حکومت پهلوی روانه گورستان تاریخ خواهند کرد. اما این بار، یک تفاوت عظیم طبقاتی در ایران اتفاق افتاده است. نخست این که جنبش های اجتماعی از پایین شکل گرفته اند و فعالین این جنبش ها در میان خفقان خونین و فقر و فلاکت اقتصادی، هم چون فولاد آب دیده شده اند. کسی که از این موضع وارد مبارزه طبقاتی شود امکان این که از مسیر طبقاتی خود منحرف گردد، ضعیف است. دوم این که سوسیالیسم کارگری باور فعالین و رهبران و دست اندرکاران این جنبش هاست. سوم این که امروز کانون ها، شبکه ها، سازمان ها و احزابی با تجربه و با برنامه کمونیستی وجود دارند که راه پیشروی این جنبش ها را هموار می سازند. نهایت امر فضای سیاسی امروز بسیار متفاوت با فضای سیاسی سال های دوران انقلاب 57 است. امروز دیگر شعار همه با هم که حکومت شاه برود هر کی می خواهد بیاید، شعار جریانات اپورتونیست و ضعیف و حاشیه ای و لیبرال هاست.

امروز برای ما کارگران، دانشجویان، زنان و مردم آزادی خواه و سازمان ها و احزاب چپ، با افق و چشم انداز و استراتژی سوسیالیستی در جهت سرنگونی حکومت اسلامی، سیاستی جا افتاده است. امروز تاکید به استقلال طبقاتی و مبارزه جدی بر علیه سیستم سرمایه داری، یک واقعیت اجتماعی است.

در این میان دانشجویان کمونیست، به مثابه بخش آگاه جامعه، همه این موارد را مدنظر دارند و نقطه عزیمت شان طبقه کارگر است. آن ها آن چنان محکم از افکار و آرای مارکس، انگلس، لنین، روزا، کولنتای و... دفاع می کنند که انگار در سرکوب و خفقان حکومت اسلامی متولد نشده اند؟! خمینی، رهبر حکومت اسلامی و بنیان گذار فتواهای ترور و قتل عام های زندانیان سیاسی، حجاب اجباری، انقلاب فرهنگی، مبلغ جهل و جهاد و جنایت، صدور «جهاد» علیه مردم انقلابی کردستان و غیره که همواره می گفت طرفداران او در «قنداق» هستند اگر امروز زنده بود و شعار طنین انداز «آزادی، برابری، سوسیالیسم یا بربریت» را از زبان دانشجویان دانشگاه های سراسر ایران می شنید بی شک «جام زهر» را بار دیگر سر می کشید. اگر او می شنید که جوانانی که در حاکمیت خونین وی چشم به جهان گشوده اند که ادامه راه مبارزه طبقاتی مارکس و انگلس، این بنیان گذاران سوسیالیسم علمی و لنین رهبر انقلاب عظیم کارگری سوسیالیستی روسیه را داوطلبانه و آگاهانه برای خود برگزیده اند، باز هم جام زهر را سر می کشید. در هر صورت امروز دانشجویان آزادی خواه و کمونیست دانشگاه های سراسر ایران، نه تنها در درد و رنج و غم و فقر کارگران، زنان خانه دار و تحت ستم و کودکان کار خود را شریک و سهیم می دانند، بلکه فراتر از آن، در میدان مبارزه واقعی با صدای بلند می گویند: محمود صالحی و دیگر زندانیان جنبش های اجتماعی و همه زندانیان سیاسی را آزاد کنید! به سانسور و اختناق پایان دهید! آزادی تشکل مستقل از دولت، اعتصاب و آزادی بیان و قلم را به رسمیت بشناسید! زندگی کودکان کار و خانواده آن را تامین کنید! دستمزد همه مزدبگیران را متناسب با گرانی و تورم واقعی به موقع پرداخت کنید! برای همه بیکاران کشور، بیمه بیکاری مکفی پرداخت کنید! به آپارتاید جنسی و حجاب اجباری پایان دهید! تازه این شعارها همه اهداف و آرزوهای دانشجویان کمونیست را برآورد نمی کند. زیرا آن ها برای انقلاب اجتماعی و برپایی یک جامعه اشتراکی کمونیستی مبارزه می کنند و در عین حال هر کدام از مطالبات و خواست هایشان را به سرمایه داران و حکومت حامی سرمایه تحمیل کنند، از آن ها پلکانی برای برداشتن گام های محکم بعدی به سوی قله پیروزی سیاسی - طبقاتی استفاده می کنند.

برگرفته از: جهان امروز شماره 191، نيمه  دوم خرداد 86 - نيمه  دوم ژوئن 2007

ضمیمه:

بروز عارضه قلبی در «محمود صالحی» به دلیل عدم  مداوای بیماری کلیه

در حالی که بیش از 2 ماه از بازداشت «محمود صالحی» می گذرد، عدم درمان بیماری کلیه وی، باعث بروز عارضه قلبی شده است.

روز یکشنبه 27 خرداد ماه «محمود صالحی»، تحت تدابیر امنیتی به بیمارستان توحید سنندج منتقل شده و معاینه پزشک متخصص حاکیست که بیماری کلیه محمود صالحی به دلیل عدم درمان باعث بروز عارضه قلبی نیز شده است.

از سوی دیگر و در حالی که پزشک متخصص و همچنین پزشک زندان سنندج تاکید کرده اند که محمود صالحی باید جهت مداوا به خارج از زندان منتقل شود، مسئولین زندان سنندج همچنان با درخواست مرخصی وی مخالفت می کنند.

«نجیبه صالح زاده»، همسر محمود صالحی در آخرین مصاحبه خود با رسانه های خبری گفته است که در آخرین ملاقاتی که در زندان داشتیم، دیدم که پاهای محمود از چند جا زخم دارد و شکمش ورم کرده و دچار تهوع است، ضمن اینکه درد زیادی را تحمل می کند.

«نجیبه صالح زاده»، تاکید کرده است که در پی مشورت هایی که با چند پزشک داشته است، آنان گفته اند که زخم های روی پاهای محمود و سایر علائم، نشانه آن است که تنها کلیه وی در حال از کار افتادن است و احتمالا باید دیالیز شود، که در این صورت در هفته سه بار باید عمل دیالیز انجام پذیرد.

برگرفته: از سایت پیام

از سوی دیگر، روز سه شنبه 29 خرداد ماه، آقای محمود صالحی، ضمن تماس تلفنی با همسر خود ممانعت از ملاقات وکیل ایشان آقای شریف با خود را ناقض حقوق قانونی و بشری خود برشمرد و خواستار رفع مانع جهت ملاقات با وکیل خود شد. وی همچنین ارسال گزارشی به سایت های اینترنتی مبنی بر این که سخن از کم کاری وکیل خود رانده است را مربوط به خود ندانسته و از زحماتی که آقای شریف از اردیبهشت ۸۳ تا به حال متحمل شده‌اند قدردانی نمود.